rude włosy szron przyprószy
błyskotki wicher rozwieje
złoto, czerwień się zachmurzy
tak, że zwiędnie,zbrązowieje
gładkość utracą korale
stracą blask i zmatowieją
skończą się radosne bale
bo zbyt trudno żyć nadzieją
będą płynąć łzy deszczowe
łzy żalobne, łzy jesienne
aż nadejdą dni zimowe
szare,zimne brudne ciemne...
gdzie czas zawraca i traci znaczenie
gdzie się splatają wszystkie przestrzenie
i słychać dzikie krzyki mew w przestworzach
-zamek murami schodzi aż do morza
(strzeż się wędrowcu błędnej kipieli
-inni zginęli co tu płynęli)
w zamku rozbrzmiewa studzienne echo
co tlen odbiera ludzkim oddechom
straszliwa pustka błyszczy tam w lustrach
wiedźmy oddają się swym uciechom
mamią i zwodzą dzielnych żeglarzy
błędne ogniska palą na plaży
syrenim śpiewem na groźne skały
wepchnąć potrafią nawet korsarzy
(strzeż się wędrowcu błędnej kipieli
inni zginęli co tu płynęli)
legenda głosi jak wszechświat stara
kto się do brzegu przybić postara
i zwieść się nie da podłym podstępom
może zapomnieć o swych koszmarach
zamek otworzy mu swe podwoje
krużganki ciemne,wielkie pokoje
prastare księgi,złoto,klejnoty
będzie mógł zabrać jak dobro swoje
złe wiedźmy wpadną w groźne kipiele
na wieżach dzwony jak w kościele
radosne dźwięki przestrzeń zbudzą
i czasu znowu będzie wiele..
gdy palące słońce za horyzont spada
a wokół się niesie zapach cynamonu
pojawia się znikąd miss Szeherezada
szepcząc opowieści zza swego welonu
jej baśnie przedziwne i niespotykane
- o mgłach jak oparem kładą się nad ranem
o wietrze co drzewa szarpie porywiście
i jesiennym chłodzie który barwi liście
o dniach coraz krótszych i nocach bez końca
białym puchu srebrzącym twardą zimną ziemię
o ptakach odlatujących by poszukać słońca
i szarym smutnym niebie wciąż spowitym cieniem
w ogrodach pośród kwiatów śpiewają cykady
nad głową wielki księżyc upałem brzemienny
nie wierzysz opowieściom miss Szeherezady
gorący dzień juz usnął i ty jesteś senny...
fanfary i werble,
kasztany żołędzie
złoty przepych brzozy
liściaste konfetti...
zimny wiatr już wieje babie lato przędzie
nucąc swe rozwlekłe ,rzewne canzonetty
gorzki zapach ziemi jak instynkt pierwotny
snuje się w powietrzu i z chłodem się miesza
po wyblakłym niebie klucz ptaków bezwolny
lecąc opieszale swą drogę przemierza
palce zakrwawiły łupiny orzechów
we włosy wiatr wplątał niteczki pajęcze
kiedy tak spokojnie, kiedy bez pośpiechu
kiedy obok siebie idziemy w tę jesień...
